Rozdział 3 - "Syreni śpiew"

    "Syreni śpiew"

 Nie tak dawno, wracając od cioci, moją uwagę zwróciła nazwa maleńkiej, ale bardzo uroczej uliczki – ul. Haliny Krahelskiej. Nie mogłem sobie dokładnie przypomnieć, ale ta nazwa brzmiała dla mnie jakoś znajomo. 

- Kra-hel-ska – po cichu przeczytałem raz jeszcze nazwę ulicy. Już wiem! – krzyknąłem

- Co wiesz? – zapytał Oliwier ze zdziwieniem.

– Wiem, dlaczego ul. Krahelskiej jest mi znajoma. Przecież, to właśnie twarz Pani Krahelskiej ma nasza warszawska syrenka. Pamiętacie naszą wczorajszą wędrówkę Bulwarami nad Wisłą. Jak tylko wyszliśmy z metra, nad Wisłą stał duży pomnik Syrenki. Tam też, była tablica, na której były informacje na temat pomnika Syreny, i między innymi właśnie wzmianka o „modelce” czyli Halinie Krahelskiej. 

- Kochanie! Masz rację, tylko że ta „modelka” miała na imię Krystyna, ale faktycznie była spokrewniona z Haliną Krahelską – uśmiechnęła się mama.

-Aha, no ale nazwisko to samo – dodałem żartobliwie.

- Bardzo chciałbym pojechać tam znowu – powiedział Oliwier - Podobały mi się te gry i zabawy, w które bawiliśmy się przed Centrum Kopernika.

- Podobał Ci się Park Odkrywców ?! – sprecyzowała mama

- Bardzo, ale fajnie tez było popatrzeć na tych „skaterowców”, którzy jeździli przed tym muzeum – dodał mój brat.

Powiedziałem Oliwierowi, że mówi się „skaterzy” a nie „skaterowcy”, ale faktycznie jeździli super. Tak w ogóle, to ciekawe było także Muzeum Sztuki Nowoczesnej, do którego weszliśmy. Już sam budynek wyglądał bardzo interesująco, duży biały prostokąt z kolorowymi mazajami na ścianach, jak to powiedział Oliwier. Do budynku weszliśmy przez wielkie przeźroczyste szklane drzwi. Już na samym początku powitała nas pani, która wskazała nam drogę do sali muzealnej. Można tam było przyglądać się pracom polskich i zagranicznych artystów. 

Mama powiedziała, że prezentują one zwykle to, co jest dzisiaj dla ludzi ważne. Były tam obrazy, rzeźby, prace dźwiękowe, instalacje ( czyli zestawione przez artystę przedmioty), oraz nawet gra komputerowa, którą mój młodszy brat postanowił  oczywiście wypróbować. 

Co ciekawe, większość z tych prac wykonana była z całkiem zwyczajnych materiałów: metalu, plastiku, papieru a czasami z rzeczy codziennego użytku. Jednak mi, najbardziej podobała się gra planszowa, której zasady przypominały trochę grę w szachy czy warcaby. Jednak rozgrywka trwa bardzo długo i do tego niestety reguły są o wiele trudniejsze.

 - Chciałbym mieć taką grę w domu – powiedziałem, a  mama obiecała, że jak tylko pojawi się ona na rynku, to na pewno kupimy. Po kilkunasto-minutowej grze postanowiliśmy iść dalej. Jeszcze chwile pokręciliśmy się po sali i wyszliśmy.

– Wiecie, że takie dzieła to mógłbym sam zrobić – powiedział Oliwier

- Z pewnością – powiedziałem - chociaż muszę przyznać, że wiele z tych prac wyglądało na zupełnie proste w wykonaniu. Może dlatego też, nam się podobało.

- No cóż, nigdy nic nie wiadomo, może i drzemie w Tobie dusza artysty – dodała mama.

 Po wizycie w muzeum ruszyliśmy dalej wzdłuż Nadwiślańskich bulwarów i wcale nie było nudno. Odpoczęliśmy na piasku, poskakaliśmy na trampolinach, i na koniec było najlepsze - fontanny. Woda w tak gorące dni, to jest "to co misie lubią najbardziej ..."