Rozdział 2 - "Nie masz cwaniaka nad warszawiaka"

"Nie masz cwaniaka nad warszawiaka"

 

        Muzeum Warszawskiej Pragi – miejsce magiczne nie tylko dla mieszkańców tej dzielnicy. Makiety, pamiątki, wspaniałe zdjęcia i eksponaty zmuszają człowieka do wspomnień, jak to wspaniale żyło się kiedyś na Pradze, ile tu się działo… Ale zacznijmy wszystko od początku. Był jak zwykle szary i ponury dzień, co ostatnio zdarza się niestety dość często, więc mama zaproponowała, abyśmy zwiedzili Pragę. Wszyscy zgodziliśmy się bez słowa, tylko po chwili zastanowienia Oliwier nie omieszkał bąknąć - Daj mi chwilkę, muszę się spakować i zabrać kilka rzeczy na drogę, bo przecież kiedy my tam dojedziemy? -  Jak to kiedy? - zapytał tata - Mieszkamy na Pradze, a muzeum jest zaledwie kilka przystanków stąd. - A to my nie do tej Pragi w Czechach? - zdziwił się Oliwier.

- No dobrze, chodźmy już -  uśmiechnął się tata.

Kiedy tylko przekroczylismy próg muzeum, mama wpadła na pomysł  - Spróbujmy dziś rozwiązać wszystkie zagadki w podziale na dwa zespoły. Co Wy na to? - Jasne, dobry pomysł - powiedział tata. I tak oto, ja razem z tatą, a Oliwier z mamą ruszyliśmy na poszukiwanie wskazówek. Już na samym początku olbrzymie wrażenie  zrobiła na nas makieta przedstawiająca Golędzinów, Pragę, Skaryszew w XVIII w. Głos z audiobooka opowiadał o dworkach, klasztorach, zajazdach i w tym samym momencie na makiecie podświetlało się miejsce, o którym w danej chwili była mowa.  Fantastyczne,  spędziliśmy tu naprawdę dużo czasu.

- Mamo, mamy już wszystkie potrzebne informacje. Chodźmy dalej! -  wyszeptał Oliwier
- Oczywiście. Masz rację - myślę, że możemy przejść do kolejnej sali - skwitowała mama.
Po chwili wspólnie udaliśmy się na pierwsze piętro, na "podbój" kolejnych atrakcji. A było ich tam naprawdę co nie miara:

 Jednak prawdziwym  hitem okazały się wystawy w piwnicy . Tym razem nie tylko my z wielkim zainteresowaniem przyglądaliśmy się ekspozycjom,  ale także rodzice z ogromną przyjemnością "podróżowali "do ich lat młodości. Współczesne zdjęcia przedstawiały mieszkańców Pragi w ich domach, na przykład młoda para w nowocześnie i surowo urządzonym mieszkaniu, starsza pani na tle meblościanki, czy tez pewien pan w obskurnym pokoiku zawalonym pustymi butelkami po alkoholu. 

     Do tego wszystkiego, ciekawy był też wystrój tej sali. Był to pokój ze starymi meblami, przykładowego mieszkania na Pradze. - Patrz kochanie, podobne fotele mieli twoi dziadkowie - zwrócił uwagę tata.

- Faktycznie, ale tamte miały obicie w kolorze czerwieni - odparła mama. Jej oczy zwrócone już były ku zupełnie innym zdjęciom. - Popatrz, pamiętasz to miejsc? - zapytała mama wskazując na zdjęcie przedstawiające targowisko.

- Jarmark Europa - oczywiście, że pamiętam. Chyba wszyscy mieszkańcy Pragi znali to miejsce - zamyślił się tata.

- A co to takiego? - zapytałem

- Synku, to był największy w Europie bazar, i do tego wielokulturowy. Mogłeś kupić tu wszystko, choć nie do końca legalnie. A co ciekawsze, znajdował się on na Stadionie Dziesięciolecia, czyli obecnym Stadionie Narodowym - wyjaśnił tata - Ale gdzie się podział Oliwier?

- O rany... , on zawsze gdzieś się spieszy. Wydaje mi się, że słyszę go w sali obok -  powiedziała mama.

Rzeczywiście Oliwier był już w kolejnym pokoju. Nie ma co się dziwić, on uwielbia muzykę, a tam właśnie znajdowały się nagrania starych warszawskich przebojów . Obaj z bratem czuliśmy się tu jak ryby w wodzie, nawet tata podrygiwał w rytm muzyki.

Po kilkunastu minutach spędzonych ze słuchawkami na uszach, przemieściliśmy się do dawnej bożnicy żydowskiej, gdzie zachowały się jeszcze resztki religijnych malowideł. To między innymi ich dotyczyło jedno z naszych pytań na tajnych kartach zadań.

   Na sam koniec odwiedzilismy taras i fantastyczny widok na pokryte papą dachy budek Bazaru Różyckiego. - To jest dopiero skansen - podsumował tata. Tę jakże udaną wizytę zakończył krótki odpoczynek w muzealnej kawiarni "Niebieski Syfon".

- A dlaczego ten syfon jest akurat niebieski? - zapytał Oliwier.  - Ty to masz zawsze świetne pytania- skrytykowałem. - To pytanie wcale nie jest nonsensowne. Wiąże się to jeszcze z czasami, kiedy to na Bazarze Różyckiego stała niebieska budka w kształcie syfonu, w której można było wymieniać puste butelki na pełne. Pan Różycki, jak zapewne pamiętacie, właściciel tego targowiska, prowadził wytwórnię wód mineralnych - wyjaśnił tata.