„Tu mówi Warszawa.
Warszawa wzywa”
W związku z tym,
że niedawno obchodziliśmy 73 Rocznicę Powstania Warszawskiego, rodzice
postanowili, że koniecznie musimy odwiedzić Muzeum Powstania Warszawskiego.
- Chłopcy, Muzeum, do którego idziemy dzisiaj dotyczy
Powstania, które wybuchło 1 sierpnia
1944r w Warszawie. Przedstawia wydarzenia bardzo krwawe, okrutne i
nieludzkie. Dlatego też, wizyta tam, wiąże
się ze szczególnymi emocjami – powiedział tata.
Wyruszyliśmy, wcześnie rano, ale już przed
wejściem do muzeum nie miałem ochoty tam wchodzić. Wydawało się, że kolejka nie
ma końca. Oliwier, co chwilę ( całkiem jak Osioł ze Shreka) pytał – Daleko
jeszcze? - Staliśmy i staliśmy …, aż wreszcie udało się – weszliśmy do środka.
Pierwsze wrażenie było mało sympatyczne; specyficzny zapach, panujący półmrok
oraz dochodzące odgłosy sprawiały przygnębiającą, ale jednocześnie tajemniczą
atmosferę. Byliśmy tak bardzo pod wrażeniem wszystkiego, co tam się działo, że
nawet nie zadawaliśmy pytań tylko chłonęlismy wszystko oczami i rękami. Przemierzając kolejne części muzeum, rodzice na
zmianę starali się krótko, ale zrozumiale omówić ważniejsze szczegóły.
Najbardziej utkwiły nam w pamięci:
- sala poświęcona najmłodszym, którzy byli świadkami tego
strasznego wydarzenia – Sala Małego Powstańca,
- polskie flagi wywieszone z jednego z niemieckich bunkrów,
- drukarnia prezentująca wciąż sprawne maszyny drukarskie. Aż trudno w to uwierzyć, że one nadal działają - powiedziała mama. Dokładnie tak, przecież mają one za soba wiele lat pracu i to jeszcze w jakich trudnych warunkach - dodał tata.
- portrety poległych powstańców oraz groby,
- zasobniki, które wyglądały podobnie do bomby, ale na
szczęście były to bardzo cenne rzeczy, jakie tym sposobem powietrznym
otrzymywali powstańcy,
- sale poświęcone powstańczej poczcie. Mamo, czy to są oryginalne listy? - zapytałem z ciekawością.
Tak - odpowiedziała mama - Dlatego tez, zobacz, że niektóre z nich są bardzo trudne do rozczytania.
- kanały, z ukrytymi napisami na murach.Panujący mrok, dał nam możliwość chociaż trochę poczuć się jak w czasach Powstania. Ale tu strasznie. Trochę się boję - wyszeptał Oliwier trzymając kurczowo rękę taty. A pomyślcie, że nie jest to do końca atmosfera prawdziwych kanałów, w których zyją przecież najróżniejsze stworzenia, jak na przykład szczury czy pająki - sprecyzował tata. O nie! Wychodźmy stąd - wrzasnął Oliwier. Spokojnie,nie masz sie czego bać. Tutaj jedynymi istotami żyjącymi jesteśmy my - ludzie - uspokoiła mama. "No to co, ale ja już chcę stąd wychodzić - powiedział Oliwier. Kierując się do wyjścia udało nam się jeszcze znaleźć na ścianie kilka napisów.
- zegar ustawiony na godzinę17.00 – godzinę wybuchu, tzw.
Godzinę „W”,
- wszystkie czołgi, samoloty, motocykle i najróżniejsze
rodzaje broni
Wizyta w muzeum uświadomiła nam, że w tych tragicznych
wydarzeniach brali udział zwykli ludzie, tacy jak my. Którzy tak samo jak my
chcieli żyć w normalnym świecie, ale niestety nie mieli takiej szansy. Stracili
lub oddali swoje życie za wolność Polski i za to, żeby kolejne pokolenia mogły
żyć w wolnym i bezpiecznym kraju.
Po obejrzeniu filmu „Miasto Ruin”, aż trudno uwierzyć, że
tak doszczętnie zrujnowany i zniszczony kraj dał radę powstać i tak szybko się
odbudować.
Na koniec wycieczki, udaliśmy się jeszcze do pomnika znajdującego się przy ulicy Leszno, który upamiętnia masakrę, do której doszło 6 sierpnia w Szpitalu Dziecięcym Karola i Marii.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz